|
|
Chus
Pato, (Ourense, 1955).Ha publicado Urania (editorial Calpurnia,1991),
Heloísa (Espiral Maior,1994), obra traducida al castellano
por ediciones La Palma, Fascinio (Toxosoutos,1995), Nínive
(Xerais,1996), por la cual fue galardonada con el premio Losada Diéguez,
A ponte das poldras (Noitarenga,1996) m-Talá (Xerais, 2000),
Un Ganges de palabras (antología bilingüe gallego-castellano
al cuidado de Iris Cochón, Colección Puerta del mar,
CEDMA, Málaga, 2003) y Charenton (Xerais, 2004).
Igualmente ha participado en los libros colectivos Palabra de muller,
Oito e medio, Daquelas que Cantan, Negra Sombra: intervención
poética contra a marea negra y Xuro que nunca volverei pasar
fame: poesía escarlata...
Parte de su poesía se encuentra incluida en las antologías
Poésie en Galice aujourd´hui (Anxo Angueira, Sources,
1999, Rías de tinta. Literatura de mujeres en francés,
gallego e italiano (Marta Segarra, Helena González y Francesco
Ardololino. Ed de la Universitat de Barcelona, 2000), Poetry is the
world´s great miracle (María do Cebreiro, ed do P.E.N
de Galicia, 2001, A tribu das baleas (Helena González, Xerais,
2001) Las flores del yodo (Margarita Borja,publicación de Teatres
de la Generalitat Valenciana, 2001), Las poetas de la búsqueda
(Jaime de Parra, Libros del Innombrable, 2002), Pólvora Blanca
(Colectivo Abierto de Poetas Cordobesas, Córdoba, 2003), antología
consultada da poesía galega 1976-2000 Arturo Casas, Tris Tram,
2003) entre otras. En castellano se pueden leer traducciones de sus
poemas en diversas revistas como Infolios (un número monográfico)
La Ortiga, La alegría de los naufragios, Texturas, Zurgai,
El signo del gorrión, Veneno.. Es miembro del P.E.N. club,
de Redes Escarlata y Mujeres y Letras.
|
|
e
agora o panóptico é
unha ruína
non importa porque a paisaxe podo imaxinala como decida
se un deserto será un tell
se ten vexetación, as glicinias instalaranse no edificio
se na Antártida, será unha fantasmagoría de xeo
algunhas
xentes (obreiras, tolos, escolares, poetas) continúan a vivir
aí; descoñecen que xa
ninguén os vixía
que
en tempos de fartura, os sistemas de dominio xa non se ocupan das
poboacións, nin
sequera cómpre alimentalas
ten
que ver co que dicías, que "o capital é analfabeto"
debo
afastarme:
saír
da bioloxía, permanecer no corpo
ahora el panóptico
es una ruina
no
importa porque el paisaje puedo imaginarlo como decida
si un desierto será un tell
si tiene vegetación, las glicinias se instalarán en
el edificio
si en la Antártida, será una fantasmagoría
de hielo
algunas
gentes (obreras, locos, escolares, poetas) continúan viviendo
ahí; ignoran que ya
nadie los vigila
que
en tiempos de abundancia los sistemas de dominio ya no se ocupan
de la población,
ni siquiera es preciso alimentarla
tiene
que ver con lo que decías, que "el capital es analfabeto"
debo
alejarme:
(salir
de la Biología, permanecer en el cuerpo)
o exterior do poema: a súa estatura, a cor dos seus ollos,
o sexo ao que pertence; cándo
come, durme, camiña
é diferente a cando dicimos: pensamento, eu, conciencia?
existe un interior/exterior do poema?
todas estas palabras (intelecto, mente, razón... ) pertencen
ao interior?
é
privada a lingua que o poeta utiliza cando configura
o interior do poema?
existe
un exterior?
é privado?
a
linguaxe é un labirinto de camiños
un tráfico
**
unha voz interna, escoitamos esa voz particular;
agardamos ordes, agardamos instruccións
desa voz interior
pero
unha voz adentrada componse de todos os textos escritos, lidos
por eses ollos-voz, de
todo o que levamos falado, de todo o que non é verbal (audible)
agardamos
ordes, é así como escribimos?
dicimos
é un poema inspirado
escoitamos a súa voz (a do poeta)
agardamos ordes, instruccións desa voz reclusa, inspirada,
do poeta
damos
gracias á deidade por esta concordancia entre o símbolo
e a cousa, entre a linguaxe
e as cousas
**
alguén máis ca min podería sentir esta dor?
é privada a linguaxe na que expresamos os nosos sentimentos?
é privada a lingua na que escribo?
os cisnes, non están
vai demasiada calor
el
exterior del poema: su estatura,
el color de sus ojos, el sexo al que pertenece; cuándo
come, duerme, camina
es diferente a cuando decimos: pensamiento, yo, conciencia?
existe
un interior/exterior del poema?
todas
estas palabras (intelecto, mente, razón... ) pertenecen
al interior?
es privada la lengua que el poeta utiliza cuando configura
el interior del poema?
existe
un exterior?
es privado?
el
lenguaje es un laberinto de caminos
un tráfico
**
una voz interna, escuchamos esa voz particular; esperamos
órdenes, esperamos instrucciones
de esa voz interior
pero
una voz adentrada se compone de todos los textos escritos, leídos
por esos ojos-voz,
de todo lo que llevamos hablado, de todo lo que no es verbal (audible)
esperamos
órdenes, es así como escribimos?
decimos
es un poema inspirado
escuchamos su voz (la del poeta)
esperamos órdenes, instrucciones de esa voz reclusa, inspirada,
del poeta
damos
gracias a la deidad por esta concordancia entre el símbolo
y la cousa, entre el lenguaje y las cosas
**
alguien más que yo podría sentir este dolor?
es privado el lenguaje en que expresamos nuestros sentimientos?
es privada la lengua en que escribo?
los cisnes, no están
hace demasiado calor
|
| |
eu non coincide.
O poema non é un xogo privilexiado da linguaxe
non sei se son ou non compatible co bosque
yo no coincide. El poema no es un juego privilegiado del lenguaje
no se si soy o no compatible con el bosque
anticorrosiva,
a pequena desaparecida que eu fun no bosque ten un certo control sobre
a
miña mesa de escritura
anticorrosiva,
la pequeña desaparecida que he sido en el bosque tiene un cierto
control
sobre mi mesa de escritura
|
|